Fragment srebrnej zausznicy. Zabytek pochodzi z okresu wczesnego średniowiecza i znajduje się w zbiorach Muzeum.
ilustracja dekoracyjna


 



 

W 2025 roku Państwowe Muzeum Archeologiczne w Warszawie otrzymało dofinansowanie ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, pochodzących z Funduszu Promocji Kultury, w ramach umowy Nr 105589/25/FPK/NID na realizację projektu pn.:

Publikacja książki „Wytwórczość krzemieniarska społeczności trzcinieckiego kręgu kulturowego na Niżu Polskim w świetle analizy wybranych źródeł archeologicznych”, zawierającej wyniki opracowania archiwalnych inwentarzy krzemiennych.


Projekt realizowany jest w ramach programu operacyjnego MKiDN – program rządowy „Ochrona zabytków archeologicznych”. Środki PMA pochodzą z dotacji uzyskanej z budżetu Sejmiku Województwa Mazowieckiego.

Materiały archeologiczne przewidziane do opracowania i publikacji nie były dotychczas udostępnione. Prezentacja źródeł archeologicznych nieznanych dotąd w szerokim obiegu naukowym posłuży ochronie dziedzictwa oraz poszerzaniu wiedzy o nim. Finalny cel zadania to publikacja książki prezentującej trzcinieckie inwentarze z Niżu Polskiego pod kątem wszystkich aspektów badań nad krzemieniarstwem. Zadanie ma na celu kompleksowe opracowanie i publikację inwentarzy krzemiennych z trzcinieckich stanowisk osadniczych i sepulkralnych z obszaru Niżu Polskiego. Wieloaspektową analizą objęto materiały z ponad stu stanowisk. Ważnym celem zadania jest udostępnienie szerokiemu gronu odbiorców niezwykle istotnej gałęzi dziedzictwa archeologicznego. W odniesieniu do krzemieniarstwa trzcinieckiego brakowało dotychczas tak kompleksowego opracowania, które całościowo łączyłoby wieloaspektową i wyczerpującą analizę źródeł z syntetycznym ujęciem opartym na interpretacji jej wyników oraz ukazującym rolę wytworów krzemiennych we wszystkich dziedzinach egzystencji. Niż Polski stanowił obszar o kluczowym znaczeniu już fazie tworzenia się struktur trzcinieckich, integrujących w sobie wielowątkową mozaikę kulturową złożoną z grup o schyłkowoneolitycznym, paraneolitycznym, czy też wczesnobrązowym rodowodzie. W następnych okresach rozwoju właśnie stąd nastąpiło rozprzestrzenianie cech trzcinieckich na południowe i południowo-wschodnie obszary wyżynne. Tam nastąpiło zetknięcie z innymi ugrupowaniami, które również wywarły wpływ odzwierciedlający się w niektórych elementach trzcinieckiego krzemieniarstwa.